Agnostycyzm nie jest „trzecią pozycją”, pomiędzy teizmem a ateizmem, lecz zawieszeniem sądów co do jakiegoś aspektu religijności. Można wyróżnić agnostyczny ateizm i agnostyczny teizm. Agnostyczni ateiści nie wierzą w Boga i nie uznają wpływu religii na życie, jednocześnie wiedząc, że ta postawa nie jest mocno uzasadniona (brak możliwości rozstrzygnięcia pytania o istnienie Boga). Agnostyczni teiści również uznają, że ich postawy nie mają silnego uzasadnienia, choć deklarują wiarę w Boga i mogą praktykować religię. Agnostycyzm teistyczny, oparty często na tradycji wierzeń w danej społeczności, może być rozpowszechniony wśród wyznawców religii instytucjonalnych, bez podważania ich stabilności.
W zależności od zakresu i siły postawy, można wyróżnić silny i słaby agnostycyzm. Agnostycyzm słaby jest postawą osobistą i oznacza, że dana osoba nie jest w stanie dać należycie uzasadnionej odpowiedzi co do istnienia Boga. Z kolei agnostycyzm silny jest stanowiskiem epistemologicznym. Zgodnie z nim na pytanie o istnienie Boga z samej jego natury nie można dać odpowiedzi. Silny agnostycyzm nie tylko nie dotyczy osobistych przekonań, ale również jest podstawą oceny jakichkolwiek przekonań religijnych, jako nienależycie uzasadnionych.