Według innych kryteriów rozróżnia się lokalny i globalny agnostycyzm. Agnostycyzm lokalny, znacznie bardziej rozpowszechniony (może być nawet uznany za powszechny), jest stanowiskiem dotyczącym pewnego aspektu religijności (np. istnienie Boga, jego atrybuty, życie pozagrobowe). Agnostycyzm globalny dotyczy całości kwestii religijnych. Teologia apofatyczna opiera się na założeniu, że jakiekolwiek formy poznania czy opisania Boga przez człowieka są niemożliwe.
We współczesnych dyskusjach nad agnostycyzmem wiele uwagi poświęcono stanowisku Richarda Dawkinsa, który w książce Bóg urojony (2006) przedstawił różne własną klasyfikację postaw religijnych. Rozróżnił tam dwie postaci agnostycyzmu: Chwilowy Agnostycyzm ze względów Praktycznych” (CHAP, ang. Temporary Agnosticism in Practice, TAP) oraz Generalny Agnostycyzm ze względów Pryncypialnych (GAP, ang. Permanent Agnosticism in Principle, PAP). Pierwszy rodzaj agnostycyzmu jest postawą naturalną, nie tylko w kwestiach religijnych, ale jakichkolwiek kwestiach poznawczych. Drugi rodzaj agnostycyzmu jest postawą właściwą w kontekstach, w których jakikolwiek dowód jest z zasady niemożliwy (dowodliwość jest tu nieadekwatna). Pytania o istnienie Boga są właśnie tego rodzaju kwestiami.