Do czasu rozbiorów leżała w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W 1772, w wyniku I rozbioru Polski, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W 1907 r. we wsi wybuchł wielki pożar, który zniszczył pół miejscowości. Kuźnica Żelichowska, od 1796 do 1945 – należała do ewangelickiej parafii Eichberg (Dębogóra). Miejscowy kościół pochodzi z 1884. Jest to jednonawowa świątynia na planie silnie wydłużonego prostokąta. Strop nad nawą i prezbiterium wykonany jest z drewna, belkowy, wsparty na konsolach.
W 1899 pojawił się tam pierwszy pociąg. Początkowo obsługiwał linię Krzyż-Człopa, a po utworzeniu dalszego odcinka w 1904 do Wałcza. Przewozy pasażerskie zawieszono w lipcu 1991.
Podczas drugiej wojny światowej, 28 stycznia 1945 oddział Waffen-SS dokonał we wsi mordu na 6 włoskich generałach. Tablicę upamiętniającą to wydarzenie można zobaczyć na Cmentarzu Żołnierzy Włoskich w Warszawie.
W latach 1945–1954 była to siedziba gminy Kuźnica Żelichowska. W latach 1954–1971 wieś należała i była siedzibą władz gromady Kuźnica Żelichowska, po jej zniesieniu w gromadzie Krzyż. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa pilskiego. Obecnie wieś ma charakter letniskowy.
Od 1945 r. miejscowość podlegała parafii Krzyż, a od 1957 r.