W XIV wieku wieś została lokowana. W 1310 biskup poznański Andrzej Zaremba przekazał mieszczaninowi kościańskiemu Hermanowi wieś Kiełczewo do lokacji na prawie niemieckim. Sołtys wsi miał prawo zbudować młyn wodny na rzece Obrze. Do sołtysa należeć miały także 1/3 dochodów sądowych, co siódmy łan wolny, prawo połowu ryb oraz inne pożytki z połowy rzeki Obry. Mieszkańcy wsi otrzymali dwa lata wolnizny, podczas której mieli płacić tylko dziesięcinę w wysokości 4 skudów z jednego łana, a potem mieli dawać tytułem czynszu oraz dziesięciny po 4 małdraty pszenicy, żyta i owsa oraz jeden wiardunek srebra. Każdy z nich miał także w obowiązku trzy razy w roku uprawiać role biskupa po jednej mordze.
W 1356 na wzór wsi Kiełczewo Jan komandor joannitów z Kościana lokował wieś Wydziszewo. W 1393 biskup poznański Dobrogost Nowodworski zapisał nowo erygowanej altarii św. Mikołaja w katedrze poznańskiej 6 grzywien czynszu na wsi Kiełczewo, w zamian za 70 grzywien, jakie na jej uposażenie złożył kanonik poznański Jan z Wszołowa.