(1655) powstała we wsi szkoła, której istnienie potwierdzono w latach 1785, 1837 i 1845.
14 lutego 1874 utworzono Amtsbezirk Groß Weigelsdorf – dystrykt-powiat Kiełczów obejmujący wsie Kiełczów, Kiełczówek, Mirków i prawdopodobnie Kamień oraz majątki ziemskie Kiełczów, Kiełczówek i Kamień. Administratorem nowo utworzonego powiatu został Gutspächter Steiner, a 3 grudnia 1880 – Waschke. W 1907 r. ludność wsi liczyła 707 osób, przy czym ludności polskojęzycznej nie stwierdzono.
W 1945 roku po zakończeniu II wojny światowej niemiecka ludność wyjechała lub została wysiedlona w całości, a na jej miejsce przybyli osadnicy polscy, pochodzący głównie z woj. kieleckiego. Podsumowanie akcji osadniczej z 31.10.1946 wskazuje na to, że było ich wtedy w Kiełczowie 433 (89 rodzin). Odnotowano również 6 repatriantów (2 rodziny) z dawnych województw wschodnich II RzeczpospolitejZbigniew Fras, Rainer Sachs, Roman Stelmach, Dzieje gminy Długołęka, Wrocław 1998, s. 153-154. W 1972 r. ustanowiono w Kiełczowie parafię rzymskokatolicką im. Najświętszej Maryi Panny Różańcowej, której pierwszym proboszczem został ks. Jan Gdak. W latach 1950. we wsi przy ulicy Wilczyckiej uruchomiono szkołę podstawową. We wrześniu 1994 r. podjęto decyzję o rozbudowie szkoły, którą zrealizowano do 1997 r., zaś w 199 r.