Ostatecznie w 1452 sąd utrzymał w mocy wcześniejszy wyrok o zalanie ról i łąk dziedziny Rumino poza kopcami i dodał, że dziedzic Rumina nie może w tym zalewie łowić ryb, ani pobierać innych pożytków. W 1470 Jadwiga wdowa po Piotrze Skórze z Gaju miała oprawę wienną, m. in. na Kiączynie.
Zachowały się także zapisy w historycznych księgach podatkowych dotyczące wsi. W 1382 w Kiączynie było 11 łanów. W 1508 miał miejsce pobór podatków z młyna wodnego o jednym kole wodnym oraz od 3 łanów. W 1510 Kiączyn należała do panów z Obornik i liczyła 6 półłanków osiadłych i 4 opuszczone. We wsi stał młyn oraz karczma. W 1510 miał miejsce pobór podatkowy z 6 łanów. W 1535 pobrano podatki z jednego opuszczonego łana. W 1563 pobór odbył się od zagroników, młyna wodnego, dorocznego o jednym kole wodnym. W 1577 odnotowano pobór bez określenia przedmiotu podatku. W 1580 płatnikiem poboru był Feliks Jaktorowski, który zapłacił od jednego komornika, dwóch najemnych robotników zwanych ratajami oraz młyna wodnego o dwóch kołach wodnych.