W latach 1427-1452 jako właściciel we wsi odnotowany został Piotr Skóra z Gaju wywodzący się z Gaju Wielkiego, który od 1433 był tenutariuszem obornickim, w latach 1432-1440 podsędkiem poznańskim, w latach 1441-1451 sędzią poznańskim, w latach 1451-1468 kasztelanem kaliskim, w latach 1455-1456 starostą generalnym Wielkopolski. W 1434 odnotowany na dobrach Kiączyn i Stramnica zapisał wikariuszom katedry poznańskiej 5 grzywien czynszu rocznego od sumy głównej 50 grzywien szer. groszy, a w 1447 zapisał im tamże 4 grzywny czynszu rocznego od sumy głównej 48 grzywien półgroszy. W latach 1435-52 Piotr Skóra jako właściciel Kiączyna toczył procesy z Rozwarowskimi dziedzicami wsi Rumino o młyn zbożowy we wsi Kiączyn. W sprawie tej w 1435 dowodził, że przez 3 lata „wydzierżał gać, prog i koło na dziewiąci stop” w wyniku czego nastąpiło przedawnienie roszczeń strony przeciwnej co do wysokości grobli i innych urządzeń tego młyna. W 1447 Piotr wygrał proces o nowe pogródki młyna we wsi Kiączyn oraz o podniesienie wody na rzece Główna (obecnie Sama) w wyniku czego zalane zostały pola i łąki wsi Rumino (obecnie to wieś Rumianek), a także w 1448 o kopce graniczne ustawione pomiędzy Kiączynem i Ruminem.