Pierwszy zapis dotyczący wsi pochodzi z 1352 i odnotowuje Wojciecha Skórę z Kiączyna uczestnika konfederacji Maćka Borkowica, w której masowo wzięło udział rycerstwo wielkopolskie. W latach 1364-1382 notowano kasztelana radzimskiego Wojciecha Skórę z Kiączyna, w 1382 odnotowany z Kiączyna i Gaju Wielkiego. W 1364 jako „domicellus diecezji poznańskiej” otrzymał od papieża Urbana V absolucję zupełną na wypadek śmierci.
W 1404 wspomniana została Siechna z Kiączyna, matka Stefana lub Szczepana Skóry z Gaju Wielkiego, która wywodziła się z Błożejewa (obecnie Błażejewo), Czeczewa i Konarskiego w powiecie pyzdrskim koło Kórnika. W 1404 Siechna toczyła proces sądowy z Wojciechem kmieciem z Górczyna, a jej dokument wienny został utrzymany w mocy.
W 1406 Pietrasz oraz Helena dziedzice z Kiączyna odpierali roszczenia sióstr Małgorzaty z Bnina oraz Tomisławy z Wyskoci o dziedzinę Kiączyn oraz dowodziły, że nie używały majątku po matce w wysokości 100 grzywien, jakie ich matka wniosła w wieś Kiączyn.