Stanowi potencjalne oparcie dla antropologów w badaniu relacji między człowiekiem a naturą i może ułatwić zrozumienie rozmaitych podejść kulturowych do zagadnień związanych z ochroną środowiska. Hipoteza Sapira-Whorfa może także znaleźć zastosowanie w badaniach empirycznych nad użyciem „nowomowy” w systemach totalitarnych.
Przeciwnicy zarzucają hipotezie uzależnienie całej struktury poznania od języka, wykluczenie możliwości porównywania odmiennych poglądów z powodu różnic językowych oraz całkowite wykluczenie przetłumaczalności między językami. Swoją krytykę argumentują m.in. tym, iż tłumaczenia są nie tylko możliwe, ale też odbywają się na porządku dziennym, co można łatwo zaobserwować, podobnie jak komunikację między ludźmi mówiącymi różnymi językami. Wszystkie języki mają pewne wspólne cechy, wynikające ze wspólnych losów biologicznych w warunkach rzeczywistości ziemskiej, które umożliwiają przekład i porozumiewanie się (uniwersalia językowe).