Wielkość wsi nadal wynosiła 10 jednostek (włók). Stan lasu w granicach wioski, oprócz młodej dębiny rosnącej pod Siemirowicami, określony został szorstkim stwierdzeniem: same tylko chrusty. Do wsi należały pobliskie jeziora: Trzemeczno, Czarne, Lysniewskie (najprawd. Miemino), Długie i Czarne pod KowalamiLustracja województw Prus Królewskich 1765, wyd. J. Dygdała, Toruń 2000, s. 113–115..
Opisy Łyśniewa występują także w kościelnych dokumentach z 1598, 1686, 1710, 1749 i 1766 roku. Najstarsze natomiast spisy ludności zachowały się w księgach chrztu, począwszy od 1706 roku.
Okres zaborów mały|Łyśniewska Karczma. Obecnie dom państwa Hartyn-Leszczyńskich Prusy Królewskie wskutek I rozbioru Polski przeszły pod zarząd i administrację Pruską. Według Katastru Fryderycjańskiego największą grupę społeczną w Łyśniewie stanowili gburzy (9 rodzin), następnie komornicy (4 rodziny), zagrodnicy (3 rodziny) oraz rodzina sołtysa, młynarza i dzierżawcy folwarku. Ostatnią grupę stanowiła pomoc gospodarcza w postaci parobków i służących (9 osób). Łącznie w 1772 roku w Łyśniewie mieszkały 72 osobyA. Groth, Czasy Rzeczpospolitej Szlacheckiej, w: Dzieje Gminy Sierakowice, p. red. A. Grotha, Gdańsk 2008, s.