W 1580 zmarł Jan Karśnicki, a całość jego majątku odziedziczyła rodzina. W tym roku odnotowano kolejny spór sądowy pomiędzy Janem i Maciejem Karśnickimi synami zmarłego Jana Karśnickiego, a Balcerem, Wojciechem i Maciejem Bronikowskimi o zboże zniszczone w Bronikowie na granicy z Morownicy.
Miejscowość odnotowana została w rejestrach podatkowych. W 1510 w Morownicy odnotowano folwark, 2 łany sołeckie, 5 i 3/4 łanów osiadłych, 6 kwart roli opuszczonej, jedna zagroda opuszczona. W 1530 pobrano podatki od 3 łanów, a także odnotowano pożar, w wyniku którego spłonęły budynki na 3 łanach. W 1563 pobór odbył się od 6 i 3/4 łana. W 1581 Jan Karśnicki zapłacił pobór od 6 i 3/4 łana, 2 zagrodników, owczarza wypasającego 30 owiec, oraz najemnego robotnika od pługa zwanego ratajem.
W wyniku II rozbioru Rzeczypospolitej w 1793, miejscowość przeszła w posiadanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Marownica (Murownica) należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Kosten rejencji poznańskiej.