Od czasu publikacji tego zbioru twórca na długo zarzucił pisanie poezji na rzecz prozy.
W późniejszym czasie jego trzynaście nowych wierszy weszło w skład powieści Gra szklanych paciorków (1943). Wpisujące się w fabułę utwory asygnowane zostały jako Wiersze ucznia i studenta [Józefa Knechta], reprezentując tym samym typ liryki maski oraz poezji refleksyjno-filozoficznej utrzymanej w tendencji klasycystycznej. Wiersze te nawiązują do myśli buddyzmu, niosą ideał samodoskonalenia duchowego, stanowią rozrachunek z kulturą i humanizmem (znamienny wydaje się fakt, iż powstały w trakcie II wojny światowej).
Piękno ułudnych marzeń sen swój śni, Zwiewne, w zarysach tak czyste i jasne, Lecz pod gładką powierzchnią płonie w głębi blaskiem Tęsknoty do ciemności, barbarzyństwa, krwi.
W Wierszach ucznia i studenta autor przełamuje nihilizm naznaczonej kryzysem duchowym współczesności XX wieku; po czasach upadku wartości głosi ideał powrotu do antycznej harmonii, wieszcząc nadejście epoki filozofów i magicznych znaków.
thumb|upright|Pomnik pisarza w Calw