jej wjazdowi towarzyszył przejazd nowego cara z narzeczoną. Tydzień później odbył się ślub cara i jego narzeczonej, która po konwersji na prawosławie przyjęła imię Aleksandry Fiodorowny. Koronacja cesarska Mikołaja II odbyła się natomiast dopiero , po upływie okresu żałoby po zmarłym Aleksandrze III. Uroczystościom w soborze Zaśnięcia Matki Bożej w Moskwie przewodniczył metropolita petersburski i ładoski Palladiusz.
thumb|upright|left|Mikołaj II w 1905 roku thumb|Car Mikołaj II, portret pędzla Borisa Kustodijewa, 1915
Rządy
1894–1906 thumb|Karykatura na sytuację polityczną w Europie z 1899 r. Miłołaj II rozpycha się butami. Cesarz II Rzeszy próbuje go zatrzymać. Istnieją przesłanki dla twierdzenia, że Mikołaj II bezpośrednio po objęciu władzy rozważał powrót do liberalnej polityki swojego dziadka Aleksandra II. Z czasem jednak, ulegając wpływom głównego ideologa rosyjskiego konserwatyzmu Konstantina Pobiedonoscewa, opowiedział się po stronie tradycyjnego samowładztwa. , w czasie spotkania z delegacją ziemstw, wojsk kozackich, szlachty i miast, nazwał nadzieje przedstawicieli ziemstw na udział w rządzeniu państwem „bezsensownymi marzeniami”. Jak pisze Sobczak: