W sierpniu 1972 dostarczono pierwszą partię seryjną pocisków AGM-65A dla Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych (USAF).
Wersje pocisków Maverick AGM-65A Pierwsza wersja produkcyjna pocisku naprowadzany telewizyjnie. Napęd pocisku stanowił silnik rakietowy na paliwo stałe Thiokol TX-481. Głowica burząco-kumulacyjna o masie 57 kg była wyposażona w zapalnik uderzeniowy.
Naprowadzanie pocisku odbywa się poprzez zaznaczenie przez pilota samolotu nosiciela celu przekazywanego z kamery systemu naprowadzającego pocisku (WDU-20/B), a następnie wystrzelenie go. Podczas lotu Mavericka, systemy naprowadzające pocisku bezustannie porównują obraz celu z zapisanym w pamięci obrazem. Dokładność trafienia oceniono na 1,5 metra. Ograniczona rozdzielczość obrazu przekazywanego przez kamerę sprawiała, że maksymalna odległość odpalenia wynosiła zaledwie 3-4 km chociaż silnik umożliwiał osiągnięcie donośności ponad 20 km.