AGM-65B Ze względu na bardzo małe rozmiary obrazu przekazywanego z kamery pocisku do kabiny pilota, oraz związaną z tym konieczność zbytniego zbliżenia się do celu, w 1975 roku opracowano ulepszoną wersję systemu naprowadzającego z zestawem soczewek dwukrotnie zwiększających rozdzielczość obrazu. Dzięki temu zasięg pocisku wzrósł do 8-12 km. Nowy pocisk oznaczono jako AGM-65B Maverick nazywany czasem jako Scene Magnification Maverick. W 1978 roku po wyprodukowaniu ponad 35 tysięcy pocisków zakończono wytwarzanie wersji AGM-65A i AGM-65B.
AGM-65C Pocisk z półaktywnym naprowadzaniem laserowym opracowany dla Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych (USMC). AGM-65C posiadał większą, 113 kilogramową burzącą głowicę MK 19. Prace rozwojowe nad tą wersją pocisku rozpoczęły się w 1978 roku, ale ze względu na zbyt duże koszty projektu zostały wkrótce przerwane. Piechota morska przyjęła później do uzbrojenia naprowadzaną laserowo wersję pocisku AGM-65E.