W 1335 r. Teodor z Szybowic (Schnellewalde) sprzedał 10 dziedzicznych łanów czynszowych i połowę sołectwa w Niemilu Lubelinusowi z Grabu, zaś książę brzeski Bolesław III Rozrzutny do czasu swojej śmierci zwolnił łany z obciążeń na rzecz księcia brzeskiego. Niemil graniczył z komandorią joannitów w Oleśnicy Małej, która w 1349 r. nabyła połowę sołectwa w Niemilu od Lubelinusa z Grabu, a w 1350 r. drugą połowę sołectwa od Mikołaja Gąski. Odtąd joannici aż do sekularyzacji dóbr zakonnych w 1810 r. byli właścicielami Niemila. W 1375 r. 11 łanów (5 wolnych i 6 czynszowych) w Niemilu sprzedał Gunzelin Borschnitz komandorii joannitów w Oleśnicy Małej z komturem Siemowitem cieszyńskim na czele, który posiadał majątki w Marcinkowicach, Groblicach, Kucharach i Piekarach. Majątek w Niemilu posiadały również klaryski ze Strzelina.