Osadnicy zasiedlili całą wieś, choć Maria Żywirska miała wątpliwość co do zaliczania wszystkich mieszkańców wsi do Kurpi, twierdząc, że w tak dużej wsi nie mogła wyginąć (w wyniku wojny północnej i epidemii) cała autochtoniczna ludność. Niemniej na mocy przywileju z 16 lipca 1746, wydanego przez bp. Antoniego Sebastiana Dembowskiego, osadnicy w Nagoszewie mieli wolność dobywania i krudowania gruntów leśnych na pola i łąki oraz wyrabiania barci we wszystkich lasach stanowiących własność biskupią. Przywilej wydano dla Jakuba i Wojciecha Lipko, Jakuba Fidura, Adama Kozła i innych włościan. Potwierdził go 11 lipca 1753 bp Józef Eustachy Szembek. W 1773 wieś liczyła 33 zagrody.
Po sekularyzacji przeprowadzonej po upadku I Rzeczypospolitej wieś została włączona do dóbr narodowych Brok. W czasach pruskich (1795–1807) wieś zajmowała powierzchnię 1686 mórg (w tym 853 morgi lasów rządowych). Na początku XIX wieku włościanie z Nagoszewa często procesowali się z urzędnikami leśnymi o prawo korzystania z lasów (karczunek), zaś z proboszczem z Broku o szkołę (chciał czerpać zyski z placówki, choć włościanie utrzymywali swojego nauczyciela). W 1819 we wsi notowano 1 kolonistę-czynszownika na gruntach leśnych, 67 gospodarzy-czynszowników, kowala, strażnika leśnego. W Nagoszewie było wówczas 65 domów zamieszkałych przez 230 osób.