Jedna jej połowa należała do zakonu karmelitów, a druga połowa należała do zakonu dominikanów.
W roku 1716 karmelici odkupili od dominikanów ich część i stali się posiadaczami całej Naramy. Utrzymywali księdza, wypełniając ostatnią wolę dziedzica Pawła Żydowskiego.
W karmelitańskim Inwentarzu (opisie) wsi Narama z 1789 r. zapisano, że w Naramie był kościół pod wezwaniem Św. Wojciecha Biskupa i Męczennika, który otoczony był cmentarzem o wymiarach: długość 18, szerokości 13,5 sążni. Jeden sążeń nowopolski obowiązywał w Królestwie Polskim w latach 1819–1848, był równy 1,728 współczesnego metra i dzielił na 3 łokcie, 6 stóp, 72 cale, 864 linie.
W 1795 r. nastąpił III rozbiór Polski pomiędzy Rosję, Prusy i Austrię. Po rozbiorach Narama znalazła się pod zaborem rosyjskim, natomiast Kraków, a więc i Klasztor OO Karmelitów na Piasku, do którego należała Narama, był pod zaborem austriackim. Z powodu granicy i komory celnej pojawiły się spore utrudnienia w zarządzaniu majątkiem w Naramie.