W 1827 r. w Naramie było 22 zagród z domami w których mieszkało 116 mieszkańców. Natomiast Folwark Narama miał 262 morgi gruntów ornych i ogród, 242 morgi pastwisk, 5 mórg nieużytków, 15 mórg placów; 12 budynków z drewna, płodozmian był 7- i 12-polowy. W Naramie znajdował się również las, którego własnością był zakon. Z tego lasu pobierano drewno na rozbudowę domów i obejść, oraz zbierano wiatrołomy i chrust na opał. Eksploatowane były również pokłady kamienia wapiennego.
W 1864 roku, w ramach retorsji za wsparcie dla Powstania Styczniowego, władze rosyjskie, skonfiskowały cały majątek zakonu usytuowany w Cesarstwie Rosyjskim i zmusiły zakonników do opuszczenia Naramy.
W latach 1864–1865 roku w Naramie przeprowadzony został proces uwłaszczenia włościan. Pozostałą po uwłaszczeniu część majątku zakonu carska administracja sprzedała w 1880 roku za ok. 13 000 rubli w srebrze ostatniemu dzierżawcy majątku Henrykowi Chrzanowskiemu herbu Korab, który posiadał już folwark w Szczodrkowicach. Z kolei na początku XX w. ziemię i dwór w Naramie tenże oddał jako wiano swojej siostrze, która poślubiła Józefa Russockiego i wspólnie z nim gospodarowała.