Bitwa pod Panion – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 200 p.n.e. i rozstrzygnęło losy piątej wojny syryjskiej (201–189 p.n.e.). Bitwa zakończyła się zwycięstwem oddziałów Seleucydów pod wodzą Antiocha III nad wojskiem Ptolemeuszy dowodzonym przez Skopasa, najemnika etolskiego, cieszącego się sławą wytrawnego i doświadczonego dowódcy. Obaj wodzowie wiedli ze sobą potężne armie - każda po kilkadziesiąt tysięcy żołnierzy, a do spotkania doszło w okolicach źródeł Jordanu, niedaleko miejscowości Panion.
Skład armii Armia Antiocha składała się z ciężkiej piechoty – klasycznej falangi macedońskiej, półciężkiej elitarnej piechoty, zwanej „srebrne tarcze” (obie te formacje rekrutowane były spośród grecko-macedońskich osadników wojskowych), lekkiej piechoty, najczęściej osłaniającej falangę z boków, złożonej z kontyngentów dostarczonych przez inne nacje (Galatów i Traków). Również z Greków i Macedończyków składały się chiliarchie jazdy wojsk syryjskich.