Oprócz wymienionych formacji Antioch dysponował licznym kontyngentami ze wschodnich satrapii swego państwa, (zwłaszcza po swej wyprawie na Wschód, z której niedawno powrócił) na które składały się słonie i pancerna ciężka jazda – katafrakci.
Wojska Skopasa składały się przede wszystkim z najemników greckich, zaciągniętych zarówno w posiadłościach Lagidów (nie tylko w Egipcie), jak również (podobnie jak pod Rafią kilkanaście lat wcześniej) Egipcjan uzbrojonych na wzór macedoński, oprócz tego władze w Aleksandrii przeznaczyły sporo funduszy na zaciągi w Grecji właściwej. Atutem wodza egipskiego była jazda etolska, uważana za najlepszą w świecie greckim.
Przebieg bitwy Skopas, jako doświadczony wódz, był świadomy przewagi Antiocha w ciężkozbrojnych żołnierzach i słoniach, ale wiedział też, że taka armia jest mniej ruchliwa i mobilna w boju. Ten atut chciał wykorzystać, mając więcej lżejszych żołnierzy i etolską jazdę. Dlatego też dążył do stoczenia bitwy w terenie trudniejszym, bardziej pagórkowatym lub wręcz górzystym, gdzie Seleukidzie trudniej byłoby manewrować wojskami. Tego celu nie udało mu się jednak osiągnąć, gdyż armia Antiocha zdążyła już zejść ze wzgórz Golan i rozlokowała się nieopodal miejscowości Panion, gdzie też doszło do konfrontacji obu armii.