Teren bitwy rozdzielała rzeka, przez co wojska walczyły po jej dwóch stronach. Na północnym brzegu, gdzie teren był stosunkowo równy Antioch w całej pełni wykorzystał swą przewagę, poprzez atak katafraktów, którzy błyskawicznie rozbili etolską jazdę, tworzącą lewe skrzydło osłaniające bok falangi ptolomejskiej, która po utracie tej ochrony była właściwie bezbronna wobec powtórnego ataku ciężkiej jazdy Antiocha. Dzieła pogromu dokończyły słonie Antiocha, które runęły na prawe skrzydło armii ptolomejskiej, gdzie kawaleria egipska, widząc okrążenie centrum, wycofała się. Tymczasem sam Skopas widząc klęskę swych wojsk na północnym brzegu rzeki, przemieścił się na południowy jej brzeg, gdzie bitwa miała nieco odmienny przebieg. Antioch miał tam nieco lżejsze wojska, którymi dowodził jego starszy syn (również Antioch), zapewne w większości z kontyngentów wschodnich. Etolska jazda święciła tutaj tryumf, gdyż z łatwością rozproszyła piechotę seleukidzką i zmusiła do wycofania się jazdę Antiocha. Jednakże Etolowie nie mogli pokonać antiochowych słoni, a tym samym przeważyć zwycięstwa na stronę Skopasa, gdyż nie byli w stanie przebić się na północny brzeg rzeki, a nawet gdyby im się to udało to i tak nie odwróciliby losów całej bitwy z powodu pogromu znacznej części armii tamże.