Na przełomie listopada i grudnia 1942 przebywał wraz z Wernerem Heisenbergiem i Carlem Friedrichem von Weizsäckerem w Budapeszcie, gdzie w ramach niemieckiej dyplomacji naukowej wygłosił 1 grudnia odczyt na temat empiryzmu i zakresu nauk ścisłych w Niemieckim Instytucie Kulturalnym w obecności prezesa Węgierskiej Akademii Nauk, arcyksięcia Józefa Augusta Habsburga.
Jesienią 1943 dorobek Plancka w zakresie teorii został przywołany przez Heisenberga jako argument za rehabilitacją fizyki teoretycznej, wcześniej uznawanej przez ruch za „żydowską” i kojarzonej z Einsteinem. W artykule opublikowanym przy wsparciu Heinricha Himmlera Heisenberg przekonywał, że szczególna teoria względności (w odróżnieniu od ogólnej) zostałaby sformułowana także bez udziału Einsteina.
Po zakończeniu II wojny światowej We wrześniu 1946 Planck wyraził w telegramie przesłanym do zgromadzenia założycielskiego z udziałem naukowców zwolnionych z zgodę na nadanie jego imienia Towarzystwu Cesarza Wilhelma i Instytutowi Fizyki im. cesarza Wilhelma, które brytyjskie władze okupacyjne zdecydowały się odtworzyć w Bad Driburg, wbrew stanowisku Stanów Zjednoczonych i uchwale Sojuszniczej Rady Kontroli Niemiec.