Przywilej lokacyjny dla wsi Pużyce został wystawiony przez komtura gdańskiego Schwedera von Pellanta na zamku w Lęborku w dniu 6 lipca 1356 r., a świadkami tej czynności prawnej było trzech braci zakonnych z otoczenia komtura oraz trzech rycerzy świeckich miejscowego pochodzenia: Jan z Dortmundu – kapelan komtura, Henryk von Munden – mistrz rybicki z Pucka, Eberhard von Virmynne – brat z konwentu gdańskiego, Jaśko Swynoschicz, Stefan Kunostowicz oraz Maciej z Malczyc. Odbiorcami przywileju byli Dobrosz i Kirstyn (Dobrosch unde Kirstanyn), którzy jako tzw. zasadźcy mieli doprowadzić do zasiedlenia przyznanych Pużycom 50 włók (1 włóka = ok. 16,8 ha) ziemi na prawie niemieckim, w jego wersji chełmińskiej. W zamian za to mieli oni wspólnie sprawować urząd dziedzicznego sołtysa, któremu przysługiwała 1/10 areału wsi, tj. 5 włók ziemi zwolnionych z podatku, a także ⅓ kar pieniężnych od wyroków prawa niemieckiego, przy czym wyraźnie podkreślono, że nie dotyczy to „naszych polskich ludzi” (unser polenschen leute), nad którymi sądownictwo zastrzeżone zostało dla urzędników zakonnych. Krzyżacy zatrzymali również dla siebie prawo stawiania młynów i karczem w granicach wsi.