Z woli komtura nowi osadnicy otrzymali trzy lata wolnizny, czyli zwolnienia z wszelkich podatków i powinności, liczone od święta Matki Bożej Gromnicznej, czyli 2 lutego 1356 r. Po upływie wolnizny mieszkańcy wsi byli zobowiązani do płacenia każdego roku na święto Matki Bożej Gromnicznej po jednym skojcu zwykłej monety i dwie kury czynszu. Ponadto mieli być również zobligowani do posługi przewozu, zwanej po słowiańsku „przewód” (provot). Jeśli chodzi o zobowiązania wobec Kościoła, to mamy tutaj wzmiankę o standardowej dziesięcinie biskupiej w postaci pół wiardunka monety od każdej włóki czynszowej na św. Marcina, czyli 11 listopada. Oprócz dziesięciny biskupiej chłopi z Pużyc zostali również zobowiązani do dziesięciny na rzecz parafii, która miała być uiszczana od wszystkich włók, czyli także przez sołtysów, i to w naturze, czyli w postaci tzw. zboża mszalnego (messekorn), zwanego popularnie mesznem, w wysokości jednego szefla (korca chełmińskiego, ok. 55 l) żyta i jednego szefla owsa od włóki rocznieKsięga komturstwa gdańskiego, wyd. K. Ciesielska, I. Janosz-Biskupowa, Warszawa-Poznań-Toruń 1985, s. 89-90.. mały|Pużyce na mapie topograficznej z 1 poł. XIX w. (ze zbiorów Archiwum Państwowego w Gdańsku).