Wewnątrz świątyni zachowały się elementy zabytkowego wyposażenia: barokowo-ludowy drewniany ołtarz św. Antoniego znajdujący się pierwotnie w unickiej cerkwi (początek XIX wieku, obecnie ołtarz boczny), dwa ludowe krzyże procesyjne z przełomu XVIII/XIX w., rokokowy krucyfiks (2 połowa XVIII wieku), XVI-wieczny (późnogotycki) kielich, późnobarokowy prospekt  organowy (fragment obudowy) oraz rzeźby aniołów i inne. Pozostałe elementy wyposażenia kościelnego są dwudziestowieczne. Gdy cerkiew przejęli katolicy, wielu jego elementów brakowało. Zlecono więc wykonanie nowych, w jednym stylu i dostosowanych do wnętrza świątyni. Po czterech latach, w 1925 kościół wzbogacił się o nowy ołtarz, ambonę, konfesjonał i ławki. Są one dziełem snycerza – artysty Franciszka Maksymiuka z Woli Komarowskiej i jego pomocników (Władysława Parafiniuka z Radcza i Aleksandra Parulskiego z Rudna). Ich styl odpowiada architekturze kościoła, nawiązanie do kompozycji elewacji najbardziej widoczne jest w ołtarzu głównym. Zastosowano tu podział na trzy łukowe otwory: największy środkowy (we wnęce rzeźba Matki Boskiej) i dwa mniejsze po bokach (rzeźby św. Pawła i św. Piotra). Bogaty w dekoracyjne detale jest konfesjonał – z łukowym otworem przedniej ściany. Dekoracja rzeźbiarska elementów wyposażenia kościoła nawiązuje do różnych stylów historycznych.