Państwo nowohetyckie (1380–1200 p.n.e.) thumb|Imperium Hetyckie (kolor czerwony) w szczytowym okresie potęgi, około 1290 roku p.n.e., sięgające do Egiptu (kolor zielony) Od schyłku XV wieku p.n.e. państwo hetyckie przeżywało kryzys. Ówcześni władcy hetyccy (Tuthalijas, Arnuwandas i Hattusilis IIE. Klengel, H. Klengel, Hetyci i ich sąsiedzi, s. 52.) koncentrowali się na obronie rdzennych terytoriów hetyckich przed najazdami północnych KaskówE. Klengel, H. Klengel, Hetyci i ich sąsiedzi, s. 55.. Sytuacja zmieniła się w 1380 roku p.n.e., gdy na tronie zasiadł Suppiluliuma I (1380–1346 p.n.e.), który uczynił z hetyckiego państwa imperiumE. Klengel, H. Klengel, Hetyci i ich sąsiedzi, s. 55–56.. Suppiluliuma I wyparł z terenów północnej Syrii huryckie garnizony króla Mitanni, Tuszratty, m.in. zdobywając Halab, Mukisz oraz Waszuganni – jedną ze stolic MitanniM. Popko, Huryci, s. 72–73.. Suppiluliuma I oparł południową granicę swego królestwa o góry Libanu, wkraczając tym samym w egipską strefę wpływów w Azji, a oddziały hetyckie wtargnęły do kraju Amka, położonego w dolinie BekaaE. Klengel, H. Klengel, Hetyci i ich sąsiedzi, s. 57.. Wykorzystując waśnie dynastyczne w królestwie Mitanni, Suppiluliuma I umieścił na tronie w Waszukanni posłusznego sobie króla – SzattiwazęM. Popko, Huryci, s. 75.. W 1346 p.n.e.