Roczny pobór (podatek) z niej był duży, wynosił 16 grzywien, co dowodzi dużego z niej pożytku. Dostarczała ona rocznie do zamku lubelskiego i folwarków królewskich urobek żelazny, wartości 4 grzywien. Jako Ruda notowana w 1611 r. w parafii Ostrów. W 1626 r. Ruda Korbutowa była w dzierżawie, rudy żelaznej już tam nie dobywano, był tylko młyn mączny o 2 kołach wodnych, a przy nim ¾ łanu ziemi.
W 1661 r. zanotowano uroczysko Ruda Korbutowa ze stawem, młynem i 1 zagrodą. Notowana później w latach 1676 i 1721 jako Ruda, zaś w 1787 jako Rudka Jedlańska. Na mapie topograficznej widnieje Rudka Korybutowa, tak samo w 1877 roku. Z kolei w latach 1870 i 1899 zapisano ją jako Rudka Starościńska. W roku 1921 w spisie ponownie tylko Rudka. Była to wówczas wieś o 41 domach i 218 mieszkańcach. Tak samo nazywano ją w latach 1933, 1961 (DzUL 10, 12) i 1967 (Spis 986). Obecna nazwa to powrót do nazwy z XIX wieku – Rudka Starościańska.
Według Słownika geograficznego Królestwa Polskiego z roku 1888, Rudka Korybutowa, wieś w powiecie włodawskim, gminie Uścimów, parafii Ostrów około 1888 roku posiadała 19 domów i 139 mieszkańców z gruntem 348 mórg.