W 1807 r. granica między Księstwem Warszawskim a Cesarstwem Rosji została wytyczona obok wsi, powodując, że część pól znalazło się za granicą. Według danych z 1808 r. w Hodyszewie istniało 37 domów mieszkalnych, przeważała ludność unicka.
W 1820 r. we wsi stał kościół unicki i karczma. Mieszkało wówczas 44 gospodarzy, 6 posiadaczy wybraniectwa, 7 komorników. Posiadacze to: Adam Demionczuk, Adam Osmulski, Aleks. Koczeski, Jan Muszczak, Józ. Kolikowski i Miałkowska. Wszyscy mieli po 5 zagonów. Włościanie prowadzili gospodarstwa trzypolowe i wysiewali 130 korcy oziminy i 120 jarzyny, opłacali w latach 1817–1820 roczny, średni czynsz w wysokości 534 złp. 6 gr..
W roku 1827 w Hodyszewie były 43 domy i 318 mieszkańców. W połowie XIX w. we wsi mieszkało 322 unitów.
Pod koniec XIX w. Hodyszewo było wsią włościańską, w guberni łomżyńskiej, powiecie mazowieckim, gminie i parafii Piekuty. Domów drewnianych było 51, w tym krytych słomą 48, a dwa domy cerkiewne i karczma gontami. Ziemi było 777 mórg, oprócz tego cerkiewnej włók 3, wszystko w glebie średniej. Ludność – 247 osób, w tej liczbie katolików 34, żydów 9. W miejscowości szkoła rządowa, cerkiew, a na granicy Cesarstwa z Królestwem kaplica ze studzienką.