Najbardziej przywiązany do Alkuina był Fredegisus z Tours, filozof i teolog, który przybył do Galii z Yorku razem z Alkuinem i nazywany był jego dulcisimus discipulus, a następnie został jego następcą w opactwie św. Marcina. Na podstawie utworów literackich wysuwa się też domniemania związkach homoerotycznych Alkuina z uczniami.
Bł. Hraban Maur umieścił Alkuina w swoim Martyrologium na liście świętych. Za świętego uznawało go też wielu jego współczesnych. Nigdy jednak nie stał się przedmiotem kultu publicznego, mimo że wierni otaczają go kultem lokalnym w archidiecezji Yorku i – razem z Karolem Wielkim – w diecezji Akwizgranu.
Twórczość Biblistyka i działalność edytorska Prace Alkuina nad Pismem Świętym obejmują korpus komentarzy biblijnych oraz przygotowanie nowej, znacznie lepszej niż inne tej epoki rewizji Wulgaty. Komentarze, opierające się m.in. na pismach Kasjodora, św. Hieronima i św. Augustyna, Alkuin napisał do niektórych Psalmów, Pieśni nad pieśniami, Eklezjastesa, Apokalipsy, Ewangelii św. Mateusza i Ewangelii św. Jana (w siedmiu księgach).