Trudno jest dokładnie ustalić początki gwary miejskiej Lwowa. Powstawała ona przez nakładanie się języka polskiego dominującego w mieście, o wysokim prestiżu społecznym, z ukraińską gwarą ludową przyniesionej wraz z przybywaniem ukraińskiej ludności. Polszczyzna południowokresowa w niższych warstwach społecznych ciążyła ku językowi ukraińskiemu, a język ukraiński zbliżał się do języka polskiego używanego w mieście. Z czasem wykształciła się lwowska wspólnota przedmiejsko-plebejska i jej mowa. Pod koniec XIX w. gwara miejska Lwowa była już w rozkwicie. Lwów wtedy stał się europejską aglomeracją miejską ze swoim miejskim folklorem i ulicznymi piosenkami. Po II wojnie światowej gwara ta zniknęła z miasta w wyniku drastycznego spadku liczby ludności mówiącej po polsku na tych terenach.
Badaniem i opisem tej mowy w ujęciu mniej lub bardziej szczegółowym zajmowali się m.in.: Antoni Danysz, Jan Janów, Roman Kubiński, Tadeusz Lehr-Spławiński, Kazimierz Nitsch, Piotr Parylak, Henryk Ułaszyn, Witold Doroszewski, Antoni Furdal, Jan Zaleski, Zofia Kurzowa, Irena Seiffert.