Osobny japoński zespół stanowił dowodzony przez kadm. Raizō Tanakę konwój zaopatrzeniowy złożony z dziewięciu okrętów 2. eskadry niszczycieli, eskortujących cztery transportowce („Yamazuki”, „Yamaura”, „Kinugawa” i „Hirogawa”) ocalałe z konwoju 11 statków z 13 listopadaMark Stille: The naval battles, s. 73-74..

Tymczasem po rozbiciu złożonego z krążowników i niszczycieli zespołu Task Force 67 (TF67) admirała Daniela Callaghana w pierwszej bitwie pod Guadalcanalem, dwa pancerniki i kilka niszczycieli, były jedynymi siłami, którymi dysponował admirał Halsey. USS „Washington” (BB-56) oraz USS „South Dakota” (BB-57) nie były okrętami bliźniaczymi, oba jednak szybkie pancerniki miały kilka wspólnych cech konstrukcyjnych. Oba okręty liniowe były też bardzo nowoczesnymi jednostkami zbudowanymi po wygaśnięciu traktatu londyńskiego z 1930 rokuJames Hornfischer: Neptune's Inferno, s. 345-352.. W obydwóch też położono nacisk na siłę ognia artyleryjskiego, toteż wyposażone zostały w sterowane radarem i analogowymi komputerami kontroli ognia działa kalibru 406 mm L/45, które strzelały pociskami o masie 1225 kilogramów. Zarówno „South Dakota”, jak i „Washington” wyposażone były w najnowocześniejszy amerykański radar SG. Co więcej, adm.