Ze względu na spokojny, osiadły tryb życia, żachwy mają bardzo małe zapotrzebowanie na tlen.
Wydalanie Brak osobnego układu wydalniczego. Większa część azotu wydalana jest w postaci amoniaku przez kosz skrzelowy i tunikę, jednak żachwy produkują również mocznik i kwas moczowy, które są wychwytywane w krwi przez nefrocyty, a następnie wbudowywane jako nierozpuszczalne, wewnątrzkomórkowe inkluzje. Komórki zawierające tak uwięzione związki azotu osiadają następnie w jelitach lub gonoduktach.
Ruch i odbieranie bodźców thumb|200px|right|Porównanie kijanki żaby (powyżej) i larwy żachwy (poniżej) Larwy żachw przypominają pokrojem ciała kijanki, są ruchliwe i posiadają bocznie spłaszczony ogon, przy pomocy którego aktywnie przemieszczają się w wodzie, poszukując miejsca do osiedlenia się.
W ścianach ciała dorosłych żachw znajdują się nieregularnie ułożone mięśnie gładkie zdolne do zmieniania kształtu zwierzęcia lub do zaciśnięcia gardzieli, prócz tego każdy syfon zaopatrzony jest w zwieracz.