W 1258 r. wieś (nazywana "Sobotzitz" lub "Soboczicz") uzyskała lokację na prawie niemieckim od księcia wrocławskiego Henryka III Białego. W 1303 r. we wsi jest wspomniany po raz pierwszy kościół, kiedy archidiakon Henryk z Legnicy, będący kanonikiem katedry we Wrocławiu zapisał kościołowi w Sobocisku połowę czterokonnego wozu obornika. W dokumencie z 8 czerwca 1346 r. we wsi jest wspomniana karczma, a 29 czerwca we wsi sprzedano łan wolny od wszelkich powinności. W październiku 1346 r. sprzedane zostało sołectwo we wsi. W 1349 r. we wsi jest wspomniane sołectwo o wielkości 5 wolnych łanów. W 1359 r. mieszczanin wrocławski Otto z Nysy sprzedał za 15 grzywien czynsz w wysokości 3 małdratów pszenicy z 17 łanów we wsiach Sobocisko ("Scobschicz") i Święta Katarzyna ("Slegelinne" lub "Katherina") mieszczance wrocławskiej w zamian za prawo do zastawu dóbr i odkupu za tę samą cenę oraz prawo alienacji (zbycia majątku).
W 1360 r. proboszcz parafii w Sobocisku Bogusław (Boguslaus) otrzymał od opactwa premonstratensów na Ołbinie pełnomocnictwo w sprawie ustalenia granic między klasztorem na Ołbinie a dobrami Czenka (Czenco), pana na Jelczu. 4 grudnia 1360 r.