II wojna światowa Pod koniec sierpnia 1939 r. wielu mężczyzn ze wsi powołano do Wojska Polskiego. W walkach pod Modlinem we wrześniu 1939 r. zginął Andrij Pandzo. 8 września 1939 r. miejscowość zajęły wojska niemieckie. Jednak 27 września tegoż roku do Lublińca Starego wkroczyła Armia Czerwona. Ostatecznie po wytyczeniu w terenie granicy niemiecko-sowieckiej jesienią 1939 r. wieś znalazła się po stronie niemieckiej. Sowieci wycofali się za kordon graniczny.
Początkowo okupacja niemiecka nie była dla mieszkańców miejscowości zbyt uciążliwa. W latach 1940–1941 wielu Ukraińców dobrowolnie wyjechało na roboty do III Rzeszy. Wiosną 1940 r. Niemcy rozpoczęli budowę odcinka strategicznej drogi z Lublińca Starego do Zamchu. W pracach uczestniczyła miejscowa ludność. Okupant przygotowywał się do ataku na ZSRR. Budynek szkoły zamieniono na koszary dla wojska. W pobliskich lasach wybudowano magazyny wojskowe.
Sytuacja we wsi zmieniła się po agresji niemieckiej na ZSRR w 1941 r. Okupant wprowadził wysokie kontyngenty żywnościowe. Niewywiązanie się z obowiązkowych dostaw groziło wysłaniem do obozu koncentracyjnego. Przymusowo wywieziono na roboty do III Rzeszy wielu mieszkańców. W 1943 r. w Starym Lublińcu zorganizowano bojówkę Ukraińskiej Narodowej Samoobrony (UNS), a w 1944 r.