W czasie chłodów i przy dużej wilgotności powietrza potrzeba było 2–3 kilogramy cyklonu B więcej. Jednocześnie czasami transporty były mniej liczne, ale potrzebowano takiego samego stężenia cyklonu, zatem zużycie gazu musiało być odpowiednio większe.
Ze względu na łatwość ulatniania się i związaną z tym możliwość przypadkowego zatrucia cyklon B dostarczano do obozu w szczelnych metalowych puszkach. Do ich otwierania stosowany był specjalny przyrząd, którym w wieczku puszki wybijano otwór.
Cyklon B, podobnie jak do pozostałych niemieckich obozów masowej zagłady, na wschód od Łaby dostarczała spółka Testa i pochodził on z fabryki w Dessau. Skrzynie z puszkami cyklonu B nadchodziły do obozu przeważnie transportem kolejowym, a głównym miejscem jego przechowywania był przedwojenny budynek tzw. teatru. Stąd pobierali go esesmani z oddziału dezynsekcyjnego. Czasami władze obozowe wysyłały samochody ciężarowe bezpośrednio do fabryki w Dessau. Akcja gazowania ludzi była tajna, dlatego na określenie gazu używano różnych eufemizmów. Pisano o „materiale do specjalnego potraktowania” lub „materiałach dla przesiedlenia Żydów”.