Haufen) oznaczającego „mnóstwo”.

Podczas wojen husyckich w latach dwudziestych i trzydziestych XV wieku Czesi mieli krótkolufowe houfnice do strzelania z bliska do zwartych szyków piechoty lub szarżującej kawalerii, co miało płoszyć konieThe Shorter Oxford English Dictionary, Oxford University Press 1973, s. 992.. W języku niemieckim słowo to przybrało formę aufeniz i w takiej postaci pojawiło się w dokumentach około 1440 roku; później przekształciło się w Haussnitz i w końcu w Haubitze, skąd wzięła się polska haubicaPaul, Hermann. 1960. Deutsches Wörterbuch. Haubitze.

Historia thumb|Najdłużej używana XIX-wieczna amerykańska haubica górska Nowożytne haubice pojawiły się w Szwecji pod koniec XVII wieku. Przeznaczone były do działań oblężniczych, a okazały się szczególnie skuteczne w miotaniu żeliwnego pocisku wypełnionego prochem lub innym materiałem wybuchowym do wnętrza fortecy. W odróżnieniu od współczesnych im moździerzy, które strzelały pod stałym kątem, a zasięg regulowała ilość materiału miotającego, haubice mogły strzelać pod wieloma kątamiO.F.G. Hogg Artillery: Its Origin, Heyday and Decline, London: C. Hurst & Co, 1970, s. 94..