W połowie XVIII wieku liczne kraje europejskie zaczęły wprowadzać haubice na tyle mobilne, że mogły towarzyszyć armii w polu. Te działa polowe ceniono za to, że strzelały pod zmiennym kątem i że można było stosować w nich granaty artyleryjskieHeinrich Rohne, "Zur Geschichte der schweren Feldhaubitze", Jahrbücher für die deutsche Armee und Marine, nr. 423, s. 567-568..
W imperium osmańskim i w carskiej Rosji w końcu XVIII wieku pojawiły się haubice (lub raczej haubicoarmaty), zwane jednorogami, które były użytkowane przez następne sto lat.
W połowie XIX wieku niektóre armie zaczęły usprawniać swą artylerię poprzez wprowadzenie gładkolufowych dział mogących strzelać zarówno pociskami pełnymi, jak i eksplodującymi. Najbardziej znaną haubicoarmatą tego rodzaju był 12-funtowy Napoleon, broń konstrukcji francuskiej, używana przez obie strony amerykańskiej wojny secesyjnejIldefonse Favé, “Résumé des progrès de l’artillerie depuis l’année 1800 jusqu’a l’année 1853”, Paryż: J. Dumaine, 1846-1871, t. V, s. 223-225.. Najdłużej używanym XIX-wiecznym działem była amerykańska haubica górska, która uczestniczyła zarówno w wojnie z Meksykiem jak i z Hiszpanią.