W 1859 roku armie europejskie (także te, które niedawno wprowadziły u siebie haubicoarmaty) zaczęły przezbrajać swą artylerię na działa gwintowane. Nowe działa mogły używać pocisków o wydłużonym kształcie, które – mimo mniejszego kalibru – zawierały więcej materiału wybuchowegoCharles Thoumas, Les transformations de l'Armée française: essais d'histoire et de critique sur l'état militaire de la France, Paris, Berger-Levrault, 1887), II, s. 123-126.. thumb|Stanowisko austro-węgierskiej ciężkiej haubicy M.14 w czasie I wojny światowej Na początku XX wieku broń ta wykorzystywana była głównie do burzenia fortyfikacji, następnie do zwalczania celów będących w ukryciu. Powszechnie stosowana zarówno w pierwszej, jak i drugiej wojnie światowej.
Z uwagi na krótsze lufy, haubice miały mniejszą masę i rozmiary od armat tego samego kalibru. Dzięki temu, przy porównywalnej masie, można było zwiększać kaliber haubic, a przez to strzelały one znacznie skuteczniejszymi cięższymi pociskami. Doświadczenia II wojny światowej wykazały, że haubice są najbardziej uniwersalnymi działami polowymi, a ich główną słabością w stosunku do armat jest ograniczona zdolność do zwalczania celów opancerzonych ogniem na wprost.