W celu zwiększenia donośności strzału, w tym okresie szerzej zaczęto stosować haubice o dłuższej lufie, nazywane haubicoarmatami (armatohaubicami). Przewaga armat nad haubicami w ogniu na wprost stała się mniej istotna, gdy w trakcie wojny zadanie zwalczania broni pancernej powierzono głównie wyspecjalizowanym armatom przeciwpancernym, skuteczniejszym od armat polowych. Dodatkowo zaś, haubice zyskały możliwość zwalczania czołgów ogniem na wprost przy użyciu pocisków kumulacyjnych.
Współczesność thumb|Haubica samobieżna 2S1 Goździk Wojska Polskiego Po II wojnie światowej dla uzyskiwania większych donośności strzału coraz częściej konstruowano uniwersalne haubicoarmaty z lufami o dużym wydłużeniu, które zbliżyły się w ten sposób do armat, zachowując możliwość strzelania na dużych kątach podniesienia. Na świecie powszechnie zaczęto działa te określać po prostu jako haubice. Odrębna kategoria armat polowych natomiast stopniowo zanikła.
Najczęściej spotykane haubice mają kaliber 105, 122, 152, 155 i 203 mm.