Socha lokowana jako wieś królewska w XIX i na początku XX wieku należała do dóbr Styczyńskich i Mazurkiewiczów, którzy mieli swoje dwory w Sosze. Na przełomie XIX i XX wieku dziedzic Styczyński w wyniku długów karcianych musiał odeprzeć swe dobra księdzu Brzezińskiemu, który pod koniec I wojny światowej rozparcelował majątek w części braciom Durkiewiczom, a tereny wschodnie i północne sprzedał kolonistom przybyłym tu spod Stoczka.
Lata dwudzieste XX wieku to okres największego skupiska ludności i biedy w Sosze. W wyniku podziałów rodzinnych, głównie drogi Sochy to szereg lepianek, w których gnieździły się wieloosobowe rodziny chłopskie. W tym czasie wielu mieszkańców Sochy wyjechało za chlebem do Niemiec, Francji i Anglii.Także wielu mieszkańców Sochy wstąpiło do odrodzonego wojska, walcząc później w obronie ojczyzny z bolszewikami. W latach II wojny światowej, w sierpniu 1940 roku Niemcy wysiedlili z Sochy 10 rodzin chłopskich z najlepszych gospodarstw i osadzili w nich swych pobratymców z Wołynia. Wysiedlona ludność Sochy przeszła potem poniewierkę w obozach na Zamojszczyźnie. Po wyzwoleniu Sochy, które nastąpiło w wyniku zwycięskich walk 33 Armii Czerwonej w okolicach Warty w dniach 21-23.01.1945 roku.