Do dyspozycji mieszkańców było co najmniej 15 par pociągów podmiejskich na dobę oraz linia autobusowa.
Mimo wyraźnych związków z kolejnictwem, Brochów przez I połowę nazywany był „miastem kwiatów” – tu bowiem mieściły się 3 renomowane na Dolnym Śląsku firmy ogrodnicze, rozsławiające Brochów w ówczesnych Niemczech. Funkcjonowało również Towarzystwo Upiększania Brochowa, które starało się aby osiedle uzyskało status „miasta-ogrodu”.
15 maja 1936 przez stację Brochów po raz pierwszy przejechał ekspres Fliegender Schlesier. Od tego czasu Latający Ślązak regularnie jeździ przez Brochów z rekordową w Europie prędkością (maksymalna dochodziła do ). Latającemu Pierunowi, bo tak nazywali go Ślązacy, pokonanie trasy z Berlina do Bytomia zajmowało zaledwie 4 godziny 25 minut.
1 czerwca 1939 roku Brochów uzyskał prawa miejskie Brockauer Zeitung nr 61 s.5.
Podczas II wojny światowej znajdował się w Brochowie fabryczny obóz pracy przymusowej, w którym przebywało około stu Polaków pracujących na kolei. Pomieszczenia obozowe znajdowały się w zdewastowanych warsztatach i magazynach kolejowych. Obóz miał charakter stały i był nadzorowany przez straż kolejową.