W obozie panował ostry rygor, odbywały się częste kontrole policji, która szukała śladów działalności sabotażystów. alt=słup_z_przestrzelinami|mały|Słup noszący ślady po kulach Zdobycie Brochowa przez wojska radzieckie w czasie II wojny światowej nastąpiło 19 lutego , po zaciekłych walkach, które od 16 lutego toczyli żołnierze radzieccy z broniącą się 609 niemiecką dywizją piechoty i fortecznym pułkiem Wehl. Przed zdobyciem, 4 lutego broniący Brochowa rozstrzelali ostatniego niemieckiego burmistrza Brunona Kurzbacha. Stało się tak dlatego, że słysząc o zbliżającej się do Wrocławia Armii Czerwonej samowolnie opuścił stanowisko i uciekł do Strzegomia. Po powrocie do Brochowa 3 lutego został natychmiast aresztowany, a następnie rozstrzelany.
W czasie II wojny światowej, zniszczony 18 stycznia w ok. 30% w wyniku nalotu sowieckiego na stację rozrządową. Nalot prowadzony z dużej wysokości dosięgnął nie tyle jednak obiektów stacyjnych i jej obrony, lecz reprezentacyjnego centrum mieszkaniowego osiedla. Dalsze 10% zniszczeń to straty wojenne między lutym a majem 1945 r. oraz powojenna dewastacja. Cegły z budynków Brochowa użyte zostały do odbudowy Warszawy i innych miast Polski.