Brochów, jak i inne miejscowości Ziem Odzyskanych, jeszcze wiele lat po wojnie był traktowany po macoszemu przez władze ówczesnej Polski.
W miasto przejęła polska administracja, początkowo używając nazwy Broków lub Prochów, w maju 1946 urzędowo zatwierdzono obecną nazwę. W ślad za nią przybyli pierwsi polscy repatrianci. Z początkiem sierpnia Brochów zamieszkiwało już ponad 2000 osób i do momentu włączenia do Wrocławia był największym miastem powiatu wrocławskiego. W latach 1945/46 mieścił się tu punkt etapowy Państwowego Urzędu Repatriacyjnego oraz placówka kolejowa PCK. Od lipca wielu nowo przybyłych wysiadało przy ul. Wrocławskiej (od 1951 – ul. 22 Lipca, obecnie – ul. Mościckiego). W dniu 20 sierpnia stację brochowską przejęli z rąk rosyjskich polscy kolejarze. Pierwszym polskim zawiadowcą stacji był Józef Terlecki. Została wówczas zlikwidowana wojskowa rosyjska kolonia (tzw. etap kolejowy) przy ul. Koreańskiej. W końcu roku liczba ludności zwiększyła się do ponad 3 tys. mieszkańców. W została wysiedlona ostatnia ok. 100-osobowa grupa ludności niemieckiej.
W 1946 przewieziona została do Wrocławia Panorama Racławicka, gdzie przez dwa lata przeleżała w magazynie kolejowym Brochowa, w dawnym budynku teatru ludowego przy ul. Chińskiej, gdzie od połowy lat 50.