Spis miejscowości rejencji bydgoskiej z 1833 r. podaje, że we wsi i folwarku Tarkowo należących do powiatu inowrocławskiego mieszkały 124 osoby (wszyscy katolicy) w 18 domach. Miejscowość należała do parafii katolickiej w Pęchowie i ewangelickiej w Inowrocławiu. Natomiast we wsi Tarkowskie Holendry (niem. Tarkower Haulander) mieszkało 115 osób (wszyscy ewangelicy) w 18 domach. Miejscowość należała do parafii ewangelickiej w Łabiszynie. Kolejny spis z 1860 r. podaje, że w Tarkowie mieszkało 59 osób (2 ewangelików, 57 katolików) w 5 domach. Najbliższa szkoła elementarna znajdowała się w Pęchowie (ewangelicy) i Lisewie (katolicy). Miejscowość należała do parafii ewangelickiej w Łabiszynie.
Słownik geograficzny Królestwa Polskiego dla roku 1884 podaje, że Tarkowo (niem. Tannhofen) było okręgiem dworskim w powiecie inowrocławskim, w którego skład wchodziła wieś, dwór, Kaliska (karczma), osada Antoniewo. Mieszkało tu 316 osób (141 ewangelików, 175 katolików) w 35 domach. Okrąg posiadał powierzchnię 714 ha, z czego 422 ha to ziemia uprawna, 173 ha łąki, a 81 ha - las. 595 ha należało do miejscowego majątku szlacheckiego, którego właścicielem był Józef Trzebiński ze Strzemkowa. Na miejscu znajdowała się cegielnia, a wśród upraw dużą rolę odgrywał burak cukrowy. Najbliższa poczta i kolej znajdowała się w Złotnikach Kujawskich.