Jeden z członków jego załogi stwierdził jednak, iż „każde źdźbło trawy ocieka tu masłem”.
Norwesko-nordycki wódz Ingólfr Arnarson zbudował swoje gospodarstwo na obszarze dzisiejszego Reykjavíku w 874 roku. Badania archeologiczne oparte na warstwach pyłu wulkanicznego wskazują na to, iż mogło to być rok lub dwa lata wcześniej. Za Ingólfrem podążyło wielu innych osadników-emigrantów, głównie z Norwegii, południowo-zachodniej, jak potomkowie znanego Björna Buna, czasem północnej, a w bardzo małej liczbie ze wschodniej, jak również z Hebrydów, Szetlandów, Orkadów oraz z Wysp Brytyjskich (być może nawet 26 procent z nich), zwłaszcza Szkocji i Irlandii. Ci ostatni zabrali ze sobą niewolników, Celtów i PiktówHistorical Dictionary of the Vikings By Katherine Holman p252 scarecrow press 2003 discusses that both Scottish and Irish slaves were in Iceland.. W konsekwencji w ówczesnej Islandii można było spotakć celtyckie imiona (jak np. Avangr, Dufþakr, Kaðrán, Kjartan, Konáll czy Njáll) oraz przydomki (np. bjólan, felian czy lunan).
Do 930 r. – co znalazło swoje potwierdzenie również w badaniach archeologicznych - zajęto większość ziemi na wyspie. Przy tym okres od 870 r. do 930 r. zwany jest landnám (po polsku „branie lądu”).