Ze względu na wysoką szerokość geograficzną i wpływy klimatu morskiego lata są chłodne, a na dużej części archipelagu panuje klimat polarny.
Według średniowiecznego rękopisu Landnámabók, osadnictwo na Islandii rozpoczęło się w 874 roku n.e., kiedy to norweski wódz Ingólfr Arnarson został pierwszym stałym osadnikiem na wyspie W następnych stuleciach Norwegowie i w mniejszym stopniu inni Skandynawowie, z Hebryd, Orkadów i Szetlandwód oraz Irlandii I Szkocji, wyemigrowali na Islandię, przywożąc ze sobą niewolników (lub chłopów pańszczyźnianych) pochodzenia gaelickiego.
Wyspa była zarządzana jako niezależna wspólnota pod rządami rodzimego parlamentu Althing, jednego z najstarszych funkcjonujących zgromadzeń ustawodawczych na świecie, którego członkowie z prawem głosu, tzw. goðar, nie pochodzili z demokratycznych wyborów. Brakowało jednak władzy wykonawczej, którą na pewien sposób zastępowały więzi rodzinne. Po okresie konfliktów społecznych Islandczycy w latach 1262-1264 poprzysięgli wierność królowi Norwegii. Zawarcie w 1380 r. unii personalnej między Norwegią i Danią oraz utworzenie unii kalmarskiej w 1397 r., jednoczącej królestwa Norwegii, Danii i Szwecji, spowodowało, że Islandia przeszła pod panowanie duńskie.