Następnie po uzyskaniu przez władcę duńskiego władzy absolutnej w Danii (1660 r.) i zaakceptowaniu jej w Norwegii (1661 r.) 28 lipca 1662 r. w Kópavogur islandzcy reprezentanci świeccy i duchowni podpisali dokument potwierdzający absolutną dziedziczną władzę króla Danii w Islandii. Królestwo duńskie siłą wprowadziło luteranizm na Islandię w 1550 r., co spotkało się ze zbrojnym oporem jej mieszkańców, który został przez Danię zbrojnie spacyfikowany.
Pod wpływem ideałów nacjonalizmu po rewolucji francuskiej, walka Islandii o niepodległość nabrała pod przewodnictwem młodego historyka i filologa Jóna Sigurðssona kształtu i zakończyła się Aktem Unii Duńsko-Islandzkiej w 1918 r., wraz z utworzeniem Królestwa Islandii, dzielącego poprzez unię personalną urzędującego monarchę Danii. Podczas okupacji Danii podczas II wojny światowej, Islandia większością głosów zdecydowała o przyjęciu republiki w lutym-marcu 1944 r., kończąc w ten sposób pozostałe formalne więzy z Danią. Chociaż Althing zostało zawieszone w latach 1799–1845, republice wyspiarskiej przypisuje się utrzymanie najstarszego i najdłużej działającego parlamentu na świecie.