Zarówno według Landnámabóka, jak i Íslendingabóka, mnisi (anachoreci) znani jako papar (l. poj. papi) żyli na Islandii przed przybyciem osadników skandynawskich, prawdopodobnie byli to członkowie misji hiberno-szkockiej. Niedawne wykopaliska archeologiczne odsłoniły ruiny chaty w Hafnir na półwyspie Reykjanes. Datowanie radiowęglowe wskazuje, że została porzucona między 770 a 880 rokiem naszej eryhttps://www.icelandreview.com/icelandreview/daily_news/A_New_View_on_the_Origin_of_First_Settlers_in_Iceland_0_378670.news.aspx.. W 2016 roku archeolodzy odkryli długi dom w Stöðvarfjörður, który datowano już na rok 800. Ogólnie przyjmuje się, na podstawie źródeł geologicznych, że ludzie musieli żyć na Islandii już ok. 850 r. lub nieco później. Ponadto w jej południowo-wschodniej części, znaleziono również rzymskie monety z III w. (datowane na 270–305 r.) oraz rzymskie naczynie gliniane z II w., co mogłoby wskazywać na wcześniejszą, jeszcze przed Irlandczykami i Norwegiami, obecność na niej Rzymian.