Richmond z kolei bał się, że kontrola finansowa Prowincji osłabi pozycję Korony, starał się więc temu przeciwdziałać, wprowadzając do ustawy poprawki, dające kontrolę nad deficytem władzom centralnym. Odmowa zgromadzenia doprowadziła do konfliktu gubernatora z partią kanadyjską i zgromadzeniami prowincjonalnymi.
Podobnie jak w Irlandii, Richmond dostrzegał konieczność zbudowania sobie dobrej opinii w kanadyjskim społeczeństwie, a przynajmniej w jego najwyższych sferach. Książę często grywał w tenisa i towarzyszył swoim oficerom w różnych grach, zyskując ich szczerą sympatię. Był patronem Garrison Racing Club oraz Tandem Club. Zimą zorganizował zawody na prowincji, na które zaprosił najznakomitsze rody z okolicy. Wiele również zrobił dla promocji teatru. Jego synowie byli aktorami w teatrze Garrisona, zaś sam książę oglądał wszystkie przedstawienia, po których zapraszał wszystkich aktorów na kolację w siedzibie gubernatora w Zamku Świętego Ludwika. Jak zapisał jeden z oficerów gwardii przybocznej gubernatora, Frederic Tolfrey, „bale i przyjęcia były wówczas częstsze niż kiedykolwiek”.